این مطلب رو بخونید و چاره ای بیاندیشید!!!
روزانه حداقل هشت پرواز از تهران به مقصد دوبی انجام می شود که تقريبا دو برابر ديگر پروازهای خارجی تهران است. علاوه بر اين که مسافران محدوديتی برای انتخاب روز ندارند، آنها حتی می توانند ساعت پرواز خود را هم انتخاب نمايند. جالب اينجاست که از بعضی از شهرهای ايران که به دوبی پرواز مسقيم دارند پروازی برای سفر به تهران که پايتخت کشور است وجود ندارد و يا بسيار کم است. برای مثال می توان از شهر لار در استان فارس نام برد که روزانه يک پرواز به دوبی از آن شهر انجام می شود، اما تنها دو پرواز در هفته از لار به مقصد تهران وجود دارد.
اما چرا ايرانيان مسافرت به دوبی را بر جاهايی مانند ترکيه يا برخی از کشورهای ديگر ترجيح می دهند؟
با وجود اينکه گفته می شود حضور چشمگير ايرانيان در دوبی يکی از عوامل موثر است، شايد بتوان دلايل اين محبوبيت را به دو دسته تقسيم کرد:
اول تصويری از دوبی است که در ذهن بسياری از مردم در اثر تعاريف دوستان يا بستگان و يا تبليغات دوبی نقش بسته است.
دوم تسهيلات بسياری است که دولتهای ايران و امارات برای مسافرت هر چه بيشتر ايرانيان به دوبی فراهم کرده اند.
بعضی از کارشناسان معتقدند که ايرانيان در هاله ای بين زندگی سنتی ايرانی و جذابيت تجربه زندگی خارجی قرار دارند. شرايط سياسی بعد از انقلاب ارتباط مردم ايران را تا حدود زيادی با جهان خارج کم کرده است. به اين صورت مکانی موفق خواهد بود که در دل ايرانيان جای پيدا کند و بتواند فضايی بيگانه با طعمی از زندگی ايرانی را فراهم آورد. شهر دوبی در اين ميان با داشتن جامعه بزرگی از ايرانيان توانسته انگيزه ای برای مسافرت به اين شهر را فراهم کند.
نکته مهمی که مورد توجه بعضی از تحليل گران قرار می گيرد وجود جامعه های ايرانی بزرگ در ديگر شهرهای دنيا از جمله شهرهای ايالات متحده آمريکا است. اما واضح است که عدم وجود روابط ديپلماتيک، مشکل گرفتن رواديد و همچنين مسافت طولانی بين اين دو کشور، مسافرت گردشگرهای ايرانی به آمريکا را بسيار دشوار کرده است.
در اين ميان نکته ای که کمتر به آن توجه می شود، شمار جمعيت ايرانيان در دوبی است. بر خلاف شهرهای بزرگ آمريکا، دوبی شهری کوچک است که به راحتی مکان های ايرانی را در تک تک خيابان های آن می بينيد. لذا مسافران ايرانی بيشتر طعمی از زندگی در وطنی خارجی را تجربه می کنند تا زندگی در شهری کاملا غريب.
اما نکته مهمتر ديدگاه متفاوت دولت ايران نسبت به شهر دوبی است. برخلاف کشورهای بيگانه ديگر، دولت ايران با ايجاد تسهيلات اقتصادی و مکانهای تفريحی فراوان در دوبی بيشتر مزايای زندگی در ايران را در اين شهر فراهم کرده است.
به اين ترتيب زندگی در دوبی شباهت بسياری به زندگی در ايران دارد، البته ضمن برخورداری از آزادی بيشتر. از موسسات و بانکهای دولتی ايرانی گرفته تا باشگاه های تفريحی که يا متعلق به دولت ايران هستند و يا از حمايت آن برخوردارند همه در پی پر کردن خلا فرهنگ ايرانی هستند که ممکن است در کشورهای ديگر وجود داشته باشد.
ترافيک ورود مسافران به فرودگاه دوبی بر حسب رتبه
۱ لندن، انگليس ۶۰۴,۴۲۷ مسافر
۲ کراچی، پاکستان ۵۴۴,۵۷ مسافر
۳ دوحه، قطر ۴۸۷,۴۹۸ مسافر
۴ بمبئی ، هند ۴۴۳,۷۹۴ مسافر
۹- فرانکفورت، آلمان ۲۴۴,۷۵۵ مسافر
۲۷ تهران ۱۵۹,۵۸۳ مسافر
۳۳ کيش ۱۲۶,۶۴۹ مسافر
۵۰ قشم ۷۸,۷۲۲ مسافر
۶۵ شيراز ۵۶,۹۵۰ مسافر
۷۴ بندر عباس ۳۹,۳۶۶ مسافر
۸۲ لار ۲۵,۰۰۱ مسافر
ماخذ: اداره جهانگردی و بازاريابی تجاری دوبی
ابعاد اقتصادی
با توجه به آماری که سازمان جهانگردی دوبی منتشر کرده در سال گذشته نزديک به ۱۶۰ هزار مسافر ايرانی از تهران به دوبی آمده اند با اين آمار می توان نتيجه گرفت که روزانه تقريبا ۴۳۰ مسافر فقط از تهران به دوبی آمده اند.
صرف نظر از قيمت بليط و هتل، شايد بتوان گفت که هرکدام از اين مسافران به طور متوسط مبلغ هزار دلار را برای هزينه گردش و خريد سوغات با خود از کشور خارج و در دوبی هزينه می کنند. به اين ترتيب تنها مسافران ايرانی هفته ای نزديک به ۳ ميليون دلار ارز را وارد دوبی کرده و خرج می کنند، مبلغی بزرگ برای يک شهر کوچک در يک هفته.
با اين سياست دوبی در جذب جهانگرد، باور اين امر که درآمد سالانه جذب جهانگرد دوبی بالاتر از درآمد آنها از فروش نفت است بسيار واقع بينانه است. تازه، نکته بسيار جالب اين است که تهران با اين ميزان مسافر در رده ۲۷ قرار گرفته است و شهر لندن با نزديک به ۶۰۰ هزار مسافر در سال و تقريبا ۱۶۰۰ مسافر روزانه در رديف اول قرار گرفته است.
دوبی شهری کوچک است که در صحرا قرار گرفته و تنها با ايجاد فضای مناسب بدون داشتن طبيعتی منحصر به فرد و يا آثار باستانی توانسته اين نرخ رشد را کسب کند.
شايد آفتاب سوزان دوبی به عنوان جاذبه ای برای توريست های اروپايی امری منطقی به نظر می آيد، اما ايرانيانی که همه نوع آب و هوا و منابع طبيعی و جاذبه های جهانگردی را در وطن خود دارند چطور اينگونه علاقمند به شهر دوبی شده اند؟
معاشرت با خانواده های ايرانی دوبی شايد خود امری جذاب برای مسافران باشد. و از سوی ديگر فکر کسب درآمد بيشتر و تامين رفاه و آسايش بر جذابيت اين شهر می افزايد.
اما اين رويا تا چه اندازه به واقعيت نزديک است؟ هرچه شهر دوبی بزرگ و بزرگتر می شود، به نظر می رسد که به تدريج از جاذبه های اقتصادی آن برای ايرانيان کاسته می شود.
ترافيک سنگين تر می شود و خيابان ها شلوغ تر. هزينه ها بيشتر می شود و زندگی سخت تر. آرامش و درآمد بالا که جاذبه های واقعی دوبی بودند اکنون در حال محو شدن در ميان جمعيت زياد و آسمان خراش های دوبی هستند.